Nederland is met een sterke achtervolgingsploeg bij de vrouwen aanwezig op het wereldkampioenschap baanwielrennen in Shanghai. Al doet het gemis van Daniek Hengeveld en Mischa Bredewold zich in de breedte wel voelen. Toch is het kwartet van bondscoach Nick Stöpler nog altijd zeer ambitieus. Nienke Veenhoven en Sofie van Rooijen zien de snelheid en routine toenemen en de tijd steeds sneller worden. Ze zijn beiden benieuwd waar het hen brengt op het hoogst denkbare podium in China. Om weer een stap te zetten zal het eerder dit jaar gerealiseerde Nederlandse record van 4.12,117 weer moeten sneuvelen.
Nienke Veenhoven is ronduit enthousiast over het project en het aandeel dat ze zelf kan leveren.”Zeker om nu op een WK te kunnen kijken waar we staan als ploeg. Het is natuurlijk een heel ander soort baanwielrennen als je gewend bent pelotonsonderdelen te rijden. Het is meer gericht op het rijden van tijden, op power en op data. Afgelopen tijd hebben we er veel op getraind. We proberen één keer per week een baansessie in te plannen en we komen net terug van een trainingskamp in Portugal, waar we veel hebben uitgeprobeerd met de ploegachtervolging. Het is jammer dat we met Mischa (Bredewold, red) en Daniek (Hengeveld) twee rensters met dezelfde kwaliteiten hebben verloren, we zijn nu iets minder flexibel om posities uit te proberen.” Ze heeft geen te rijden tijd in haar hoofd voor Shanghai. “We hebben het nog niet echt over een richttijd gehad, maar we willen wel een gooi doen naar het Nederlands record op het WK. Als we daar onder rijden hebben we het goed gedaan. Ik denk dat we voornamelijk naar onszelf moeten kijken en nog niet zover zijn dat we ook ons op een bepaalde manier al moeten verhouden tot de concurrentie. Voor landen als Italië en Groot-Brittannië is de traditie en daarmee is ook de routine groter, voor ons allemaal is het nog relatief nieuw. Dit WK wordt zelfs mijn eerste officiële wedstrijd op dit onderdeel, maar ik kijk er echt naar uit. Het trainingskamp in Portugal is heel nuttig geweest omdat we daar allemaal waren en ook echt routine hebben kunnen kweken. Het is toch heel belangrijk om te weten wat de ander doet in welke combinatie. Als je vaak achter iemand rijdt, weet je waar diegene aflost in de bocht en hoe zij beweegt op het rechte stuk. Zo wordt het steeds meer routine. Alles wordt ook gefilmd, zodat we ’s avonds met elkaar het er over kunnen hebben en kijken hoe we bepaalde zaken beter kunnen aanpakken.” En om nog eens te onderstrepen hoe belangrijk het project voor haar is, zegt ze tenslotte: “Het idee is dat ik wellicht ook nog de afvalkoers ga rijden, maar dat is ook afhankelijk van hoe de ploegachtervolging gaat. Want de finales van beide onderdelen zijn op dezelfde dag. Dus ergens – hoe gek het ook klinkt – hoop ik dat ik de afvalkoers niet rijd, want de ploegachtervolging is eigenlijk de reden dat we er zijn. Het zou heel mooi zijn als we als TeamNL naar de Spelen van Los Angeles zouden kunnen en dat ik daar dan bij kan zijn.”
"Uiteindelijk is het de eerste keer dat we een ploegachtervolging met deze groep doen op een grote wedstrijd"
Groepsprestatie
Sofie van Rooijen onderstreept die ambitie maar ook het enthousiasme van de groep. “Ik vind het leuk dat het een groepsonderdeel is en je die prestatie echt met vier rensters levert, maar ook dat het een tactisch onderdeel is. Je hebt verschillende typen rensters nodig en je kunt elkaars krachten echt naar boven halen. Je kunt op verschillende manieren de teamachtervolging uitvoeren en er komt heel veel meer bij kijken dan ‘alleen maar hard fietsen’ ook qua houding bijvoorbeeld. We worden gedurende het project steeds sneller maar ook hechter. Op de weg ben je concurrenten nu werk je samen. We rijden nu met een aantal sprintsters, maar uiteindelijk is iedere sprinter ook weer anders. De één houdt van het kortere werk, de ander beter in een lange sprint. Ik denk dat we met Lorena Wiebes bovendien een uitzonderlijke sprintster in huis hebben. Ik denk dat het mooie is van ons vieren dat we echt veel kwaliteiten samenbrengen. Het is natuurlijk een tegenvaller dat Mischa en Daniek weg zijn gevallen, maar ik denk dat we dat met z’n vieren ook wel weer kunnen oplossen. Je mist iemand die op het einde nog een harde slotronde kan rijden, maar ik denk - als wij het goed indelen - dat wij dat ook kunnen oplossen. Uiteindelijk is het de eerste keer dat we een ploegachtervolging met deze groep doen op een grote wedstrijd. We zijn onervaren, maar wel heel gemotiveerd richting dat doel." En ook voor haar is er de olympische droom die een rol speelt. “LA 2028 is best ver, maar ook wel weer dichtbij. Je kunt alleen maar hopen dat we blijven groeien en dat je dan zelf ook de Spelen gaat rijden,, er zitten natuurlijk nog meer meiden in dit traject. Hoe dat er uit gaat zien, is dat een vraagteken. Vorig jaar ben ik door bondscoach Nick Stopler gebeld om te vragen of ik deel van dit traject wilde uitmaken. Ik was direct enthousiast, ook omdat mijn grootste droom altijd al deelname aan de Olympische Spelen is. Sinds vorige winter is het serieus geworden en nu is het heel vet om een EK of WK te mogen rijden. Dit kan een kans zijn om in LA te staan, maar ik doe dit ondertussen ook omdat ik het een heel leuk onderdeel vind.”