De afgelopen drie jaar was Tim de Vries onafgebroken Europees kampioen zonder telkens om de titel te hoeven strijden, simpelweg omdat er geen EK's Para-Cycling werden verreden sinds Rotterdam 2023. De routinier in de handbikeklasse H5 kijkt ernaar uit om opnieuw om de trui te strijden. Zijn ultieme doel is de Europese titel te prolongeren in Italië komend weekeinde. En de juiste vorm is daarvoor net op tijd weer aanwezig.
De Vries was koning van de H5-klasse voordat COVID alles stilzette in 2020. "Ik was in 2017, 2018 en 2019 wereldkampioen op de weg geworden. En ik genoot van die luxepositie om veelal de beste te zijn. Ik was er klaar voor om die status te verzilveren op de Paralympische Spelen van 2020 in Tokyo, maar toen kwam COVID. Daar had iedereen mee te maken natuurlijk, maar ik besloot mijn conditie naar eigen inzicht aan te scherpen met lange duurtrainingen toen de wereld stillag. En zo die tijd optimaal te benutten, zo dacht ik in ieder geval. Ik maakte trainingsritten van 100, 150 en soms 200 kilometer. En dat alles op een solide tempo. Daarmee ging ik wel enigszins in tegen de inzichten van mijn trainer Fedor Hes, maar ik dacht mijn lijf zo goed te kennen dat ik naar eigen inzicht kon gaan trainen. Maar op de Spelen van 2021 kwam de klap. Ik was niet meer de beste. En dat lag niet alleen aan mijn doorgevoerde trainingen hoor, met Mitch Valize was er een teamgenoot opgestaan die zich razendsnel ontwikkelde en de gehele top was breder geworden. Net niet honderd procent in orde zijn, was niet meer goed genoeg. Het werd brons op die Spelen en dat heeft er even ingehakt."
"In 2023 kwam de Europese titel nog wat onverwacht en met steun van mijn teamgenoot Mitch Valize, nu voel ik dat ik er klaar voor ben om het goud helemaal alleen binnen te halen."
Weer fris én sterk
De afgelopen jaren besteedde De Vries aan het bijstellen van de training met als doel zowel sterk als fris te zijn bij de belangrijkste afspraken van het jaar. "Na de Spelen van Parijs – nadat dat jaar ook nog eens mijn moeder was overleden – heb ik me afgevraagd of ik door wilde. En dat wilde ik uiteindelijk. Maar ik moest wel een nieuwe prikkel krijgen in mijn trainingen en daar moest ik iemand voor vinden die me kon helpen. Dat was een zoektocht die me eerst nog tijdelijk bij een andere trainer bracht, maar inmiddels klopte ik – na Parijs 2024 en een periode bij Chris Brands als trainer tussen Tokyo en Parijs – aan bij de Duitser Ralf Lindschulten, die veel ervaring heeft met het begeleiden van paracycling-atleten. Vanuit Hannover is hij me heel anders gaan begeleiden. Ik maakte te lange duurinspanningen in mijn trainingen voorheen, maar ik hoefde de Tour de France niet te rijden, ik moest goed zijn in eendagswedstrijden. Bij Lindschulten word ik veel meer 'datadriven' begeleid. We kijken naar welke trainingszones we elke keer moeten aanpakken om de doelen voor de komende periode te behalen. Ik voel me fysiek veel beter en voel ook dat ik op de goede weg zit. De resultaten laten dat ook zien gelukkig." Zo was de Vries in de tijdritten van de wereldbeker dit jaar goed voor brons.
Vol op goud
Toch is het een medaille van een andere kleur die hij voor ogen heeft op het EK in Maniago en Montereale Valcellina, waar van vrijdag tot en met zondag om de Europese titels wordt gestreden. "Het is absoluut het doel om mijn titel in de wegwedstrijd te prolongeren. In 2023 kwam de Europese titel nog wat onverwacht en met steun van mijn teamgenoot Mitch Valize, nu voel ik dat ik er klaar voor ben om het goud helemaal alleen binnen te halen. Het parcours ligt me, ik ken rondje het goed en de aankomst is mij op het lijf geschreven. Het loopt wat af, op steentjes en ik weet precies waar ik moet aangaan en hoe ik de sprint moet aanpakken op dat terrein. Verder wil ik ook een sterke tijdrit rijden, want ik heb geleerd dat een goede prestatie in de rit tegen de klok ook zorgt voor een goede basis voor de wegwedstrijd. De locatie is voor mij bijzonder, want in 2015 heb ik op dezelfde plek de grote favoriet van dat moment Alessandro Zanardi voor het eerst weten te verslaan, in het hol van de leeuw eigenlijk. Het is een mooie plek om naar af te reizen, omdat het daar normaal altijd heel goed gevuld is met publiek met een aankomst op een mooi Italiaans plein. Deze plek heeft echt ambiance en ik keer er met goede herinneringen, maar zeker ook vol ambitie naar terug."
