Zijn samenwerking met bondscoach Koos Moerenhout duurt al bijna vijftien jaar, maar sinds 2019 is Ton Keller (59) ook één van de vaste mechaniekers van de mannenploeg op de weg van de KNWU op alle WK´s en de meeste EK's. De wereldtitel van Mathieu van der Poel in 2023 in Glasgow was het sportieve hoogtepunt. De grootste uitdagingen voor de Brabander zijn WK’s op een ander continent, zoals nu in Canada.
‘’We zijn nu veel drukker met fietsen verzamelen en inpakken.”
En dan mag Keller blij zijn dat de andere mechanieker van de KNWU Martijn van Schaik dankzij zijn werkgever al in Canada aanwezig is. “Hij heeft dus al een aantal zaken mee, die wij straks kunnen gebruiken. Schoonmaakmiddelen, smeermiddelen en standaards bijvoorbeeld. Het is aan mij om alles wat ontbreekt mee te nemen. De grootste uitdagingen zijn de fietsen. De renners die al in Canada zijn, hebben vaak een fiets bij zich, van de andere renners verzamelen we die, vaak simpelweg door die zelf op te gaan halen ergens in Nederland. Mathieu van der Poel krijgt meestal een spiksplinternieuwe fiets mee van Alpecin-PremierTech. De meeste renners zouden een nieuwe fiets niet voor het eerst op een WK gebruiken. Maar Mathieu wel. Dat blijft toch een speciale he, zeker qua prestaties.” In Glasgow was de schrik groot toen ‘Matje’ in de finale nog ten val kwam. “Ik stond in de materiaalbox van TeamNL en hoorde van de Italianen naast me dat hij gevallen was. Die hadden dat op hun koersradio gehoord. De andere Nederlanders bij me in de box wilden het niet geloven, want in beeld reed hij nog zorgeloos rond. Maar er zit natuurlijk vertraging op de beelden en even later lag hij ook daar op de grond. Toen hoorde ik gelukkig al dat hij weer op de fiets zat en nog altijd voorsprong had. Dat was schrikken, maar gaf nog meer ontlading bij het passeren van de finish.”
Klein radertje
De wereldtitel van dezelfde MVDP was – met de WK-medaille van Van Baarle en de EK-successen van Fabio Jakobsen en Olav Kooij – het hoogtepunt van zijn werk voor de KNWU. “Dat is toch een speciaal moment, dat je met het team een zege kunt vieren. Eindelijk won er weer een Nederlander het WK bij de mannelijke profs, dat was een mooi moment om mee te maken. Wij zijn als team natuurlijk een klein radertje in het geheel, ik ga daar zeker mijn aandeel niet in opeisen, maar toch voel je jezelf op zo’n moment gewoon trots. Net zoals dat het voor mij als staflid ook een eer is om voor mijn land te werken, net zoals dat voor die jongens is om he oranje te dragen op een kampioenschap.” Dat werk combineert hij met zijn reguliere werkzaamheden bij Hagens-Berman-Jayco, de continentale formatie van Axel Merckx en …. Koos Moerenhout. “Koos en ik zijn inderdaad aardig op elkaar ingespeeld, ik hoef me op een WK niet meer voor te stellen. Dat samenwerken begon in 2012 bij Rabo-Liv en dat duurt nu nog voort. We komen allebei uit de gemeente Steenbergen. Ondertussen hebben we aan een half woord genoeg. Koos is een heel rustig persoon die goed over de zaken nadenkt en alles tot in de puntjes voorbereid en hij weet op zijn beurt dat hij zich bij mij geen zorgen hoeft te maken over het materiaal. Je bent al met al heel wat dagen op pad met elkaar dus het moet ook wel een beetje klikken natuurlijk. En als we met ons eigen team op pad gaan, gaat het na de zomer ook vaak al over KNWU-aangelegenheden. Over logistiek vooral, hoe krijgen we de fiets van een bepaalde renner mee. Zien we die al tijdens een wedstrijd waar we zelf ook uitkomen? Of komt de renner nog een keer in de buurt.”
"We zijn vaak als één van de eersten aan het werk en als één van de laatsten weer in het hotel"
Erbij vanaf Alkmaar
Keller maakte zijn debuut bij TeamNL in 2019, eerst bij het EK in Alkmaar en toen bij het WK in Yorkshire, waar hij destijds nog de beloften op weg hielp. Daarna was hij er elk jaar bij op de wereldkampioenschappen en ook op veel EK’s. "Maar het Europees Kampioenschap van dit jaar mis ik, want dat is logistiek haast niet te doen. Na het WK is het weer een kwestie van het verzamelen en inpakken van het materiaal en sowieso zijn het lange dagen voor ons. We zijn vaak als één van de eersten aan het werk en als één van de laatsten weer in het hotel. Omdat ons werk nu eenmaal niet beperkt blijft tot de wedstrijd zelf. Als je dan van een ander continent moet komen, met je jetlag en met al die uren die je al gewerkt hebt, dan wordt het wel wat veel. Vooral ook omdat je weer met andere renners en dus ook andere fietsen te maken hebt straks in Slovenië. Dus daar zijn weer andere mannen aan het werk voor Nederland.”
